Café Nieuws
Beste gasten

Wij zijn dringende op zoek naar nieuwe bestuursleden
Onze interim voorzitter : Geert Maes en Secretaris: Jan van de Louw Hebben te kennen gegeven medio April 2023 met het 10 jarig bestaan te stoppen met hun functie.

Mocht u of een van uw kennissen deze functie willen overnemen meld u dan aan .
Dit kan op: info@parkinsoncafemiddenbrabant.nl
U kunt natuurlijk ook op een van de bijeenkomsten een van de bestuursleden aanspreken.

Beste gasten van Parkinsoncage Midden Brabant
Afgelopen jaar waren heel bijzonder.
De gehele wereld gaat er onder gebukt, onder corona, dus ook wij.

Als we terugkijken zien we dat we na februari 2020 alleen nog in september en oktober 2021 bijeenkomsten hebben gehad.
Als Parkinsoncafe hebben we vorig jaar december, en dit jaar in het voorjaar, in augustus en nu op het eind 2021 jullie als onze gasten door middel van attenties proberen ' een hart onder de riem te steken' en te blijven betrekken bij ons cafe.

Dat hebben we, in de hoop dat ieder het ook zo heeft ervaren, met veel plezier en voldoening gedaan.

We kunne nu alleen maar hopen dat het virus snel wordt overwonnen en we weet als vanouds onze maandelijkse bijeenkomsten mogen organiseren.
Want zeker ook wij hebben dat (en jullie) gemist!.

Er moet een ster zijn
voor iedereen die zoekt
naar wegen en naar woorden
om anderen tegemoet te gaan.

Er moet een ster zijn
voor degene die zoals een herder
zijn tred vertraagt
met aandacht voor de achterop geraakten.

Er moet een ster zijn
voor wie amper overeind blijft
maar de verwachting
als een fakkel in zijn ziel bewaart.

Er moet een ster zijn
voor degenen die het licht in zich dragen
en overal vuurtjes aansteken
waaraan men zich verwarmen kan.

Er moet een ster zijn
voor wie de wijsheid en de eenvoud leren
om in een doodgewoon gebeuren
het buitengewone van menszijn te ontdekken.

Ik wens je van harte dat jij één van hen bent.

Ieder die de afgelopen jaren ons cafe heeft bezocht (zowel in de Druiventros als op onze site) willen we ook langs deze weg mooie dagen met Kerst en de jaarwisseling wensen en vooral het allerbeste voor het komend jaar!.

Wij hopen jullie snel weer te mogen ontvangen!.

Cookie, Pieter, Jan, Maria, Frans, Bart, Louise, Chris, Annemiek, Jeanne en Geert

 

Lief en Leed in tijden van corona

Dit waargebeurde verhaal speelde zich zowat een jaar geleden af toen de eerste lockdown door de regering net was afgekondigd. De straten waren verlaten en de supermarkten werden overspoeld met hamsterende mensen op zoek naar wc-papier en pasta.

Op onze e-mail was op donderdag een bericht binnengekomen dat er vrijdagmorgen een pakketje zou worden afgegeven met daarin vlees van een zogenaamde crowdbutcher. We hadden dat enige weken voordien besteld en het kwam in deze bange tijden goed uit nu de gang naar een winkel een echte expeditie dreigde we worden. Zoals dat tegenwoordig gaat krijg je vooraf een mailtje met de aankondiging van afleveringstijd, in dit geval was dat tussen half elf en half twaalf. We waren nog druk met andere bezigheden, maar om twaalf uur ging ik even kijken of er soms een mailtje was aangekomen met een bericht over het vleespakket. En jawel, die mail was er. De boodschap was dat het pakket op tijd ter plaatse was bezorgd en ging gepaard met de onafscheidelijke waarderingsenquête. Het pakket was echter nog niet bezorgd. Dat was voor mij aanleiding om toch maar eens contact op te nemen met de leverancier van het pakket.

Ik had net de telefoon in mijn hand toen de deurbel ging. Dus snel naar de deur, het pakket zou dus toch worden bezorgd, maar slechts iets later dan aangekondigd. Ik opende de voordeur en daar stond een meneer met een doos met de vraag of wij soms de familie B. waren die op dit adres zou wonen. Hij was van de voedselbank en vond het, na inkijk in onze woning, eigenlijk toch ook wel vreemd dat het pakket voor ons bestemd zou zijn. De meeste klanten waren vluchtelingen, zo vertelde hij. De naam B. was ons in onze straat niet bekend, dus de man vertrok weer.

Dus toch maar eens gebeld naar de leverancier. Die vertelde mij dat de pakketten aan een bezorgdienst waren aangeleverd. Voor vragen over de bezorging moest ik daarom dat bedrijf maar eens bellen. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik kreeg een lieve juffrouw van de bezorgingsdienst uit Zoetermeer aan de lijn die, na telefonisch overleg met de bewuste chauffeur, had begrepen dat het pakket op tijd, en op het juiste straat en nummer in onze gemeente, was afgeleverd. Nu bestaat onze gemeente uit vier kerkdorpen, dus je begrijpt het al, er zijn meerdere Kerkstraten, Schoolstraten, Eikenlanen en Beukenlanen in onze gemeente. Zij vroeg me of de chauffeur, die inmiddels in een heel ander deel van de provincie was aangeland, het pakketje weer moest gaan terughalen om het alsnog bij ons af te leveren. Daarop was mijn, uiteraard vriendelijke, antwoord dat ik het dan beter zelf even kon ophalen.

Aangekomen op het adres zag ik dat hier de bewuste familie B. woonde, dus van het voedselpakket wat bij mij was aangeboden. Ik belde aan maar er bleek niemand thuis te zijn. Dus maar even aangebeld bij de buren. Daar werd opengedaan door een vrouw. Ik vertelde mijn verhaal maar daarna kwam haar antwoord: “ïk niet verstaan, Polish”. Het zoontje van ongeveer 7 jaar werd erbij gehaald en moest als tolk optreden. Ook dat liep niet al te gemakkelijk, maar uiteindelijk kwam de boodschap min of meer aan. Ik noteerde mijn adres en telefoonnummer en vroeg hen de buren te laten terugbellen wanneer zij weer thuis waren. Daarna weer huiswaarts en de vervoersdienst nog maar eens gebeld. Ik beloofde later in de middag nog eens te gaan kijken bij de familie B.

Een paar uur later ben ik nogmaals langsgegaan en toen werd de deurbel wél beantwoord. Een man deed open en ik vertelde hem van mijn vleespakket dat waarschijnlijk bij hem was aangekomen. Dat was inderdaad het geval, zo meldde hij me. Ze waren die morgen op de hoogte gesteld dat de voedselbank rond elf uur langs zou komen en waren blij verrast dat het deze keer echt wat meer was dan de gebruikelijk doos met koek, sinaasappelen en rijst. Jammer was alleen dat ze geen grote vrieskast hadden. Maar geen nood, de dochter en de zus met haar man werden uitgenodigd voor een rijke lunch en mochten nadien in de buit delen. Zus en dochter gingen huiswaarts met een goed gevulde buik en tas.

Een uurtje later, zo vertelde hij, ging de voordeurbel en de voedselbank kwam warempel nóg een pakket brengen, nu echter slechts gevuld met sinaasappelen en pasta. Toen wisten ze dat er iets niet in de haak was, maar ja... wat nu?? Ik heb het daar maar bij gelaten en ze voor de volgende weken smakelijk eten gewenst.

Thuisgekomen heb ik de vervoerder gebeld met het hele verhaal. De mevrouw beloofde me contact op te nemen met de leverancier. Die belde me kort daarna terug. Ze hadden het wonderlijke verhaal begrepen en vonden het heel jammer voor mij. We moesten beide toegeven dat het pakket in ieder geval goed besteed was. De schade kon bij de verzekering verhaald worden en wij konden gratis een nieuw pakket bestellen maar moesten dan nog wel 4 weken op een nieuwe levering wachten.

Twan hendriks heeft Stichting Parki opgezet om geld in te zamelen voor onderzoek naar de ziekte van Parkinson.

Hij is samen met allerlei mensen via een workshop een klei grasveld te realiseren.

Als u geinteresseert bent of ook aan het project deel te nemen klik dan op de onderstaande link.

Parkinson Grasveld – Stichting Parki

Natuurlijk zijn spontane giften of donaties altijd welkom.




De COOP aan de Besterdring te Tilburg ondersteund het Parkinsoncafe Midden-Brabant gedurende het 3e kwartaal met de emballage actie.
Bij de jaarlijkse Nieuwjaars loterij mochten we ook deze keer (via Beursvloer) weer toegangskaarten voor een wedstrijd van Willem II uitdelen. Deze keer hadden we 75 kaarten gekregen welke gretig aftrek vonden.
We genoten vooral van de sfeer, terwijl de wedstrijd tegen Heracles ook nog ‘ns winnend werd afgesloten.
Natuurlijk hadden we ook dit jaar weer gezorgd voor het spandoek: ‘Parkinsoncafé MB bedankt Willem II’ wat hogelijk werd gewaardeerd door de Willem II organisatie.

Nieuws bericht